Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie


Kierownik Katedry:
prof. Antoni Porczak

Skład katedry

Katedra zajmuje się zjawiskami, które wymagają nowych praktyk artystycznych oraz technik i technologii zapośredniczonego komunikowania i doświadczania, Katedra łączy te pracownie, które zajmują się faktycznie, obiektywnie istniejącymi i ewoluującymi w praktyce artystycznej tendencjami czy tez -izmami. Choć w zwyczajowym rozumieniu nazw oraz praktyk artystycznych, programowo pracownie wydają się być odległe, to łączy je jednak charakterystyczna dla sztuki naszego czasu idea intermedialności. Ich cechą wspólną jest temporalność tworzonych dzieł, choć przejawiająca się w odmiennych formach obcowania z nimi. Sztukę Performance cechuje raczej bezpośredni kontakt (face to face) artysty z publicznością, (choć może używać też środków medialnych), sztukę interakcji medialnych cechuje switchowanie użytkownika między przestrzenią realną i medialną (potocznie wirtualną), gdzie interaktor przetwarza przy pomocy urządzeń technicznych artefakt przygotowany, (ale nieskończony formalnie) przez artystę nieobecnego w czasie percepcji dzieła.

Ciągły switch między bezpośrednim a technicznie zapośredniczonym sposobem komunikowania jest nowym ważnym doświadczeniem tak dla praktyki artystycznej jak i codziennej działalności ludzkiej. Jeśli interakcje medialne akcentują działanie urządzeń technicznych, performance akcentuje „działanie” ciała. Te dwie różne formy kontaktu z publicznością są komplementarne, obydwie skupiają się na działaniach operacyjnych (artysty lub interaktora) a nie na materialnych obiektach. Operacyjność (przetwarzanie zastanych zasobów informacyjnych) staje się najważniejszą umiejętnością epoki medialnej w fazę, której wkraczamy, tak jak kontemplacja była najważniejsza w sztuce ubiegłego wieku. W dyspozytywie percepcyjnym interaktor i performer, jako podmioty działające operacyjnie stają się podobne, kiedy widz ogląda działającego interaktora staje się on dla niego performerem. Dlatego przy tworzeniu katedry były brane pod uwagę nie tyle wyglądy artefaktów, co raczej sposoby przejawiania się transformacji w ramach artefaktu „widoczne” podczas percepcji.