Agnieszka Sokół – Pamięć w rękach
Czasami trudno jest zapamiętać wszystko używając samej głowy. Pamięc mięśniowa to ciekawe zjawisko które pozwala nam odtwarzać ruch bez “myślenia”. Są to czynności które nasze ciało tak dobrze zna że może się wydawać że ręce wykonują je automatycznie.
W tej pracy chciałam połączyć odczucia dotykowe z tym co widzimy. Zawsze bardziej odnajdywałam się w materiałach i technikach rzemieślniczych i analogowaych niż technologicznych więc postanowiłam stworzyć rzeczystowość wirtualną w troche inny sposób. Zamiast gogli VR mamy stereoskop i zamiast joystików rękawiczke z mapą.
Mapa pozwala nam odnaleść się w punktach na ręce które eksplorujemy za pomocą stereoskopu. Obrazy z nimi połączone oddają poczucie miejsc w których byłam i z których mam poszczególne wspomnienia dotykowe.
Zimny wiatr obtaczający kostki
Ostra sucha trawa tnąca naskórek
Słona woda wysuszająca skóre
Woda o potężnej mocy, udeżająca w ręke jak lawina
Miękki wilgotny mech między palcami
Krucha zimna czerwona cegła zostająca pod paznokciami
Delikatny żywopłot po którym ciągnią się opuszki
Mokra, ciemna otchłań gdzie piasek zostawał w każdej zmarszczce
Suchy, ostry kamien kaleczący dłoń
Stereoskop został zrobiony według patentu wymyślonego za czasów Wiktoriańskich. Były to początki wirtualnej rzeczywistości, w sposób analogowy bez użycia technologii.
Działa on dzięki szkłom korekcyjnym +3.5 ustawione pod kątem 160 stopni które pomagają naszym oczom wejść w stan lekkiego skupionego zeza równocześnie nakierowując je w konkretne miejsce aby dwa obrazy mogły zlać się w jeden.
Obrazy stereoskopowe są robione tak, aby krawędzie rzeczy widocznych na zdjęciu lewym i prawym różniły się pozycją o niecałe pól centymetra. Efekt można łatwo uzyskać poprzez zrobienie zdjęcia stojąc z wagą ciała najpierw na lewej nodze, później przeżucając na prawą. Wtedy zdjęcie widoczne na stereoskopie będzie wydawać się przestrzenne; 3D.
W projekcie został on zastosowany w troszke inny sposób, jest on ogniwem które łączy dwa podobne obrazy aby stworzyć przestrzenną ich kombinacje która nie tylko wydaje się 3D lecz też miesza je w niepowtarzalny sposób
(każda osoba będzie widziała lekko inny obraz, z racji na to że wszyscy mamy lekko inne oczy i kształty twarzy).
