Akademia Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie

Zuzanna Bartuś – Postpandemonium

Category :

Indywidualny pomysł na geometrię miasta

Pracując nad tematem miasta postanowiłam zainspirować się własnymi doświadczeniami pandemicznymi. Zastanawiałam się, jak wygląda miasto popandemiczne, pozbawione zmysłów, zaburzone i niepewne…

Zadanie dla reszty grupy i rodzaj danych

Podążając tropem podziału na to, co martwe, a to, co jeszcze oddycha, poprosiłam studentów II roku o zebranie subiektywnej, emocjonalnej i zmysłowej interpretacji tych dwóch pojęć oraz dwuetapowej dokumentacji swoich wyborów.

Dane, o które proszę składają się z formy opisowej/tekstowej i wizualnej:

1. Wypowiedź (krótka, długa, luźna, poważna, pamiętnikowa, naukowa, poetycka – pełna dowolność). Wypowiedź może być tekstem, audionotatką, zbiorem przypadkowych, lub nie, słów, impulsywnym zapisem emocji, wrażeń, etc. Dane mają dotyczyć zmysłowego postrzegania wybranej przestrzeni, jaki dana przestrzeń ma zapach, smak, kształt, dźwięk. Mogą to być bardzo abstrakcyjne skojarzenia, nie chodzi tu o dosłowne opisywanie przestrzeni miejskiej, w której się znajdujemy, a o odbieranie jej za pomocą bodźców w naszym ciele. Tak jak wspomniałam, jest pełna dowolność, ważne aby był to tekst (mówiony, pisany, abstrakcyjny, w zależności od indywidualnych preferencji.

2. Wideo, fotografie, rysunki, kolaże, pocztówki (również dowolnie), przedstawiające opisywaną przestrzeń. Twist fabularny jest taki, że proszę, aby wypowiedzi i obrazy nie były połączone w jeden plik! Chcę najpierw poznać Wasze opisy, zinterpretować je, a dopiero później skonfrontować je z rzeczywistym obrazem.

Uwaga! Ponieważ mówimy o podziale, potrzebuję dwóch wypowiedzi i dwóch wizualizacji. Dwie o przestrzeni martwej, dwie o żywej. Dokładniej mówiąc: notatka z przestrzeni martwej, notatka z przestrzeni żywej, dokumentacja wizualna przestrzeni martwej, dokumentacja wizualna przestrzeni żywej.

Przykładowe odpowiedzi od grupy

Przetworzenia odpowiedzi od grupy

Diagram połaczeń

Projekt do przestrzeni wystawienniczej

Następnie postanowiłam je połączyć. Jako że Postpandemonium to miasto rozlazłe, rozmyte, miasto w którym nie można odróżnić miłej woni od smrodu czy piękna od brzydoty, przez co wszystko staje się mdłe i miałkie. Stąd pomysł na zmieszanie i poruszenie wszystkich wyobrażeń. Powstało więc kilka krótkich animacji, przypominających mieszanie się farb. Im dłużej mieszałam, tym bardziej mdłe stawały się kolory. To właśnie wspomniane rozlanie i kompletna degrengolada zmysłów. Animacje utworzyły coś w rodzaju ruchomych map, ciągle zmiennych, nigdy ponownie nie wracających do poprzedniego stanu.

Ostatecznie ruchome mapy Postpandemonium wyleją się na podłogę przestrzeni wystawienniczej, a stanowiące relikt z przed pandemii fotografie studentów oraz reprodukcje 24 przetworzeń zostaną umieszczone w pomieszczeniu, tak jakby były zwykłą pamiątką z przeszłości, wygodnym lub niewygodnym wspomnieniem.

Inne prace
@