Zofia Kalemba

Studenci pierwszego roku licencjatu otrzymują zadania, ćwiczenia do wykonania, przy czym temat zostaje im narzucony. Ćwiczą konsekwencje wynikające z podjętych wcześniej decyzji formalnych i merytorycznych – od tekstu, przez obraz, do tzw. bazy danych.

Zofia Kalemba – SYNESTEZJA: SCENARIUSZ linearny

Dźwięk: nałożone na siebie odgłosy, powtarzanie słowa „cieplej” (gra typu ciepło/zimno) 
filtr czerwony, 
czerwień utrzymująca się przez cały film w różnym stopniu intensywności – reagowanie intensywnością na słowo, sposób wypowiedzenia go 
detal; krojenie pomidorów w nienaturalny sposób, mięcie, ściskanie kawałków
: widoczne jedynie dłonie; pomidory i nóż; 
pomidory zgniecione
, wymięte
 zbryzgane
zmarnowane; 
czerwony ekran;
Koncept:
 Proste obrazy na temat nieradzenia sobie z sytuacją. Podświadome doprowadzanie jej do ekstremum w celu wywołania poczucia obrzydzenia. Wyraźnie bijąca z obrazów histeryczność. Myśli o marnotrawstwie. Czerwień i ciepło jako ekstremum.
1. Czerwień w różnych odcieniach, czerwień pulsująca, na końcu tracąca swoją intensywność, zamieniająca się w inną barwę
2. Szybkie, niestaranne krojenie pomidorów
3. Kawałki pomidorów powoli pojawiające się stosami. Spowolnienie. Kawałki nawarstwiające się z różnych stron
4. Gniecenie pomidorów, mięcie, rozdrabnianie
5. Wyciskanie pomidorów do innych dłoni
6. Smakowanie pomidora, lizanie energiczne
7. Pomidory rozbryzgiwane na ścianie/ drzwiach, rzucane kawałki

Próba zrozumienia zjawiska synestezji, odniesienie do koloru, smaku, dźwięku.

/ Zofia Kalemba

definicja słowa „Synestezja”

Synestezja – kiedy widzę czerwień to robi mi się ciepło,
a ty wciąż powtarzasz, że marzną Ci nadgarstki.

/ scenariusz drugi: abstrakcyjny:

„całe widoczne ciepło to jedynie ściskanie kawałków
filtr intensywności
czerwony detal i powtarzanie
wymięte wymięte krojenie
zmarnowane dłonie
i gra typu marnotrawstwo”

Mój wiersz został napisany na kartce czerwonej od soku pomidora. 
Jego układ miał przypominać części ludzkiej twarzy takie jak oczy, usta i nos. Zależało mi, żeby wywołać wrażenie zagłębiania się w blisko osadzone słowa, dlatego wiersz rozpoczyna się tam, gdzie forma jest najbardziej rozległa i która stopniowo się zacieśnia. 
W wierszu skupiłam się na użyciu słów kojarzonych ze zmysłami. Starałam się połączyć działanie zmysłów, dlatego ciepłem jest u mnie ściskanie kawałków, które mogą być kawałkami otaczającej nas rzeczywistości.
Odwołując się do słowa synestezja w drugim wersie chciałam zaznaczyć, że zdolności syntetyczne może posiadać bardzo wiele osób, ale są one często od siebie odmienne, działają w różnym stopniu intensywności (stąd filtr).
Trzeci wers jest szybką migawką ze świata, którą można zobaczyć i która natychmiast wywołuje spontaniczne wrażenia.
Zmarnowane dłonie są tutaj interpretacją synestezji jako pomieszania zmysłów. Wrażenia dotykowe nie muszą być już odczuwane przez dotyk, tak samo jak kolor nie musi być odczytywany przez wzrok.
Marnotrawstwo natomiast jest u mnie czymś raczej trudnym do zanalizowania. Dotyczy ono tutaj zarówno pomidorów, których użyłam do realizacji ćwiczeń jak i wielu obszarów wyobraźni, umysłu, np. rozwijania sposobów przyjmowania różnych bodźców – których wydaje mi się, że nie poszerzyłam w takim stopniu jak bym mogła.
Dobranie kolorów niebieskiego i czerwonego miało przywodzić na myśl fiolet, który mógłby z nich powstać i dotyczy rozważań nad zjawiskiem synestezji, nad którym się zastanawiam pod względem metafizycznym.

Słowa czytane od różnych stron pozwalają na odkrywanie nowych sensów.

/ scenorys abstrakcyjny

/ remiks

/ interwencja

/ baza danych