Intermedia a zwrot kinematograficzny

2. Ogólnopolska Konferencja towarzysząca Konkursowi Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów – WRO 2017
20-21 maja 2017, ASP we Wrocławiu
Konferencja współorganizowana była przez Wydział Grafiki i Nowych Mediów Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta we Wrocławiu oraz Wydział Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, we współpracy z WRO Art Center. Była to druga edycja konferencji towarzyszącej wystawie konkursowej Najlepszych Dyplomów Sztuki Mediów WRO 2017.
Celem konferencji była wymiana doświadczeń oraz wiedzy między pedagogami i wykładowcami związanymi z wydziałami i pracowniami nowych mediów w zakresie wykorzystania i wpływu mediów elektronicznych na kształt oraz modele edukacji artystycznej. Realizowane w ramach konferencji prezentacje i dyskusje mają służyć upowszechnieniu wiedzy dotyczącej sztuki i edukacji w czasach mediów elektronicznych.

Wystąpienia

Część pierwsza: Kulturowe genealogie

Prof. Mariella Nitosławska
Film Production Program, Mel Hoppenheim School of Cinema, Concordia University
Kinowe projekcje: genealogie, powiązania i pęknięcia” / „Cinematc Projections: Genealogies, Junctions and Ruptures

Zwrot kinematograficzny w dziedzinie intermediów rodzi pytania o to, czym jest kino i jaka jest właściwie jego relacja ze sztuką współczesną. Od 1920 roku filmowe awangardy zakwestionowały napędzane rynkowo kino – spektakl, tworząc odrębne od kina genealogie. Anthony McCall porównał relacje światów filmu i sztuki do spirali podwójnej helisy, które krążą wokół siebie, nigdy w pełni się nie spotykając.

dr hab. Anna Nacher
Instytut Sztuk Audiowizualnych, Uniwersytet Jagielloński
Kondycja postmedialna – wątpliwość medialnych ontologii?

Wystąpienie poświęcone analizie kondycji postmedialnej, w której autorka sytuuje większość prac artystycznych sztuki mediów realizujących strategię dzieła sieciowego w rozumieniu Ryszarda W. Kluszczyńskiego. Sięga przy tym do klasycznego rozumienia kondycji postmedialnej zaproponowanego przez Rosalind Krauss i odczytuje je na nowo w perspektywie procesualnej i niereprezentacjonistycznej. Propozycja Krauss znacznie lepiej sprawdza się w przypadku dzieł wykraczających poza logikę opartą na stabilnej ontologii medialnej. Ograniczenie się do dyskursu cyfrowości uważa przy tym za niewystarczające. Chodzi zwłaszcza o prace realizowane z wykorzystaniem łączności bezprzewodowej w przestrzeni fizycznej. Jest to jednocześnie propozycja pozwalająca na wyjście poza debatę o sensowności pojęcia sztuki nowych mediów prowadzoną w ostatnich latach.

Część druga: Intermedialne sprzężenia – modele kooperacji

Sidey Myoo
Zakład Teorii Sztuki Mediów, Wydział Intermediów Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie
Wielomedialny dialog w edukacji teorii sztuki

Wystąpienie dotyczy współczesnej edukacji w zakresie teorii sztuki, w której wykorzystuje się wielomedialny przekaz, np. filmowe dokumentacje prac artystycznych, informacje ze stron autorskich lub kuratorskie, także tradycyjny tekst. W całości materiały te mogą posłużyć prezentacji wiedzy w sposób uzupełniający się, jak również odnajdywane są w sieci, co obiektywizuje do nich dostęp prowadzącego oraz studentek/studentów.

dr hab. Piotr Zawojski
Zakład Filmoznawstwa i Wiedzy o Mediach, Wydział Filologiczny, Instytut Nauk o Kulturze i Studiów Interdyscyplinarnych, Uniwersytet Śląski
Od sztuki mediów (audiowizualnych) do sztuki postmediów (hybrydycznych). Perspektywa teoretyczna (przez praktykę weryfikowana)

Tradycyjne media audiowizualne (film, wideo analogowe) zbudowały fundament myślenia o polimedialnych środkach artystycznej kreacji. Dopiero jednak media cyfrowe umożliwiły przejście do świata hybrydyczności rozumianej, jako nowa formuła integracji rozmaitych składowych (części), które tworzą obiekty (całości) w ramach bazowej struktury cyfrowego kodowania. Programy i programowalność to rodzaj języka teraźniejszości; tym językiem posługują się artyści, a teoretycy nie tylko powinni się go uczyć – powinni go zrozumieć i traktować, jako narzędzie kreacji dzieł nowomedialnych. By jednak tak się stało, konieczna jest wymiana myśli, ale też zbadanie nowego modelu kooperacji, w którym relację mistrz-uczeń zastąpimy relacją uczeń – uczeń, czy też formułą: uczmy się nawzajem i pracujmy razem, co bliskie jest idei DIWO (Do It With Others).

Część trzecia: Postmedia

dr hab. Mark Domański i mgr Anita Osuch
Pracownia Obrazowania Fotograficznego, Katedra Fotografii i Multimediów, Wydział Sztuk Wizualnych Akademii Sztuk Pięknych im. Władysława Strzemińskiego w Łodzi.
Fotografia postinternetowa

Czym jest fotografia postinternetowa oraz na czym polega jej kulturowo rewolucyjny charakter? Prezentacja dotyczyć będzie nowych definicji medium, techniki i postaw twórczych w obszarze fotografii na podstawie książki „Visual Reality. Fotografia postinternetowa. Media, nośniki znaczenia”, wydaną pod redakcją Krystiana Berlaka, Dagmary Bugaj, Marka Domańskiego i Anity Osuch.

dr hab. Ewa Wójtowicz
Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu, Wydział Edukacji Artystycznej, Katedra Kuratorstwa i Teorii Sztuki
Śliskie projektowanie. Narracje audiowizualne w informacji

„Referat Śliskie projektowanie. Narracje audiowizualne w informacji, który chcę przedstawić drugiego dnia konferencji, dotyczyć będzie specyficznej, nowej w moim przekonaniu, formy organizacji informacji na styku sztuki i nauki. Tego rodzaju postawę praktykują m.in. artyści związani z kolektywem Slavs & Tatars, a teoretycznej definicji „slippery design” dostarcza niemiecki projektant Manuel Bürger. Zagadnienie to wydaje mi się interesujące z uwagi na coraz częściej dostrzeganą potrzebę innego ujęcia treści w pracach naukowych, które realizują m.in. pod moją opieką studenci i doktoranci naszej uczelni artystycznej. Intuicje studentów, poparte inspiracjami, jakie napotykają oni w świecie sztuki, powodują, że warto przyjrzeć się niestandardowym formom prezentacji wyników badań odpowiadającym często wymogom samego badanego zjawiska tak dogłębnie, iż przybierają one formę odeń niemal nieodróżnialną. Efektem są wypowiedzi polimedialne, na pograniczu książki artystycznej, instalacji i narracji hipertekstowej”.