Martyna Basta

Studenci pierwszego roku studiów magisterskich wybierają temat lub tematy indywidualnie. Są one poddawne pieczołowitej analizie i bacznej obserwacji procesu w jakim się to odbywa. Z tych działań, prób i szkiców wyłaniają się późniejsze prace dyplomowe?  Rok 2020 był szczególny ze względu na stan globalnej pandemii. Wymuszona sytuacja poprzez wirusa COVID-19 stała się także pretekstem do działań, tym razem wokół siebie, w najbliższym otoczeniu…

Martyna Basta

Kiedy pandemia COVID-19 odizolowała jednostki od świata zewnętrznego, konieczne dla artystów stało się przedefiniowanie swojej działalności i zwrócenie uwagi na materiały będące tuż obok, pod ręką, w otoczeniu czterech ścian. Nasze pokoje przeobraziły się w osobiste sanktuaria powtarzalnych obrzędów. Przedmiotami ustawicznych odniesień stały się dla mnie magnetofon, kaseta i taśma magnetyczna.
Niemal codzienny kontakt z materią dźwiękową przeistoczył się w rytuał, który nadał sens aspektowi odosobnienia i względnej niemożliwości wypowiedzi. Jeśli pomyślimy o dźwięku, jako o pewnym komunikacie, który wyraża stany wewnętrzne, to zapętlona taśma nieskoń-czenie odtwarzająca dane nagranie staje się wyrazem obsesyjnych myśli, których nie sposób się pozbyć. Monotoniczność ta pokrewna jest samemu rytmowi dni izolacji, osadzonemu na powtarzalnych czynnościach, ograniczonemu do niewielu aktywności – tak zwanemu wrażeniu nieustannego poruszania się w kółko. Magnetyczna taśma, drobna materia, wprawiona w ruch dosłownie tak jak czas przeciekająca przez palce, stała się źródłem wyrazu. Na wideo zostaje zarejestrowana relacja pomiędzy jej kruchą powierzchnią, a światłem słonecznym, które pojawia się regularnie w pokoju, oświetlając ją i wydobywając jej ukrytą wizualność. Tym samym taśma staje się odbiciem świata będącego na zewnątrz, dosłownie wciskającego się w przestrzeń zamkniętą czterema ścianami. To być może próba wspólnego porozumienia w czasie głębokiej niepewności.

Martyna Basta
„Rozmowa”

Inspiracją do powstania wideo pt. „Rozmowa” była poezja syryjskiej artystki, poetki, pisarki Khoulud Charaf. Pandemia przeszkodziła nam w realizacji grupowej wystawy w Willi Decjusza w Krakowie. Udało nam się pokazać szkic tej wystawy w naszej siedzibie na Krzemionkach (WI), gdzie praca ta miała charakter rozbudowanej instalacji, głównie dźwiękowej.