Łukasz Stefański – „Marionetki”

„Cześć i chwała bohaterom” –

Czyli komu? Ludziom, którzy zabijają swoich bliskich w imię czego? Religi? Doktryny politycznej? Bezpieczeństwa narodowego?

-Za co? Za to, że ślepo wykonują rozkazy? Że są gotowi oddać życie za wyznawany dogmat, który obiecuje życie w raju po wykonaniu rozkazu? Miłość do drugiego człowieka, która jest tak silna, że usprawiedliwia zabicie drugiego?

Po co? Jaki jest cel wojny? Czy „szary Kowalski” ma pojęcie sensu wojny poza: Bohaterskiej walki w obronie ojczyzny? Po co on walczy? Czy ma jakiś osobisty motyw? Czy naprawdę można stać się maszyną do zabijania i wierzyć w to, że, ta droga doprowadzi do zbawienia?

Chleba i igrzysk!?

A może świat potrzebuje rozrywki? Marionetek, które na pstryknięcie palcem będą zabawiać tłum przez zarzynanie się na nawzajem ku uciesze innych? Może ci inni potrzebują okazji do ocieplenia wizerunku, wysyłając pomoc humanitarną w miejsca dotknięte wojną, które sami pośrednio są współodpowiedzialni?

Czy wszyscy jesteśmy marionetkami poruszanymi za pomocą jakiejś niewidzialnej ręki która, od wieków pociąga za sznurki? Czy historia naprawdę nikogo i niczego nie uczy? To jest los człowieka? Zostać wystruganym z drewna, wyjść na scenę i zatańczyć, a jak się znudzi widowni to wyrzucić w kąt? Jeśli tak, to może chociaż te „5 minut” warto uczynić niezapomnianymi, by schodząc ze sceny móc szczerze powiedzieć „Trwaj chwilo, o chwilo, jesteś piękną!…”