Alicja Sędzikowska, Wizualizacje lęków

 Wizualizacje lęków to instalacja próbująca zobrazować i przybliżyć lęki poszczególnych osób.

Uczucie lęku jest czymś co wypieramy, na co nie ma miejsca w naszym społeczeństwie. Z jednej strony ewolucyjnie jest ono uzasadnione, z drugiej jednak wpływa na naszą pewność siebie, a przy tym na produktywność, czy „przebojowość”. Lęk blokuje nas przed działaniem – czasem słusznie, np. w momencie, kiedy przyjdzie nam do głowy zrobić „jaskółkę” na parapecie otwartego okna – jednak w szybko rozwijającym się społeczeństwie kapitalistycznym jakikolwiek bezruch jest zachowaniem niepożądanym. Nie mogąc jednak tego uczucia zlikwidować uczeni jesteśmy je tłumić, a kiedy tradycyjne metody zawodzą, przypisywane są nam leki.

Po wielu latach doświadczania zaburzeń lękowych zrozumiałam, że ich wyciszenie jest niemożliwe. Są one częścią mnie, a konkretniej mojego układu nerwowego. Pozostało mi więc zaakceptować to uczucie i się z nim zaprzyjaźnić, niejako na przekór wymaganiom społecznym.

W „Wizualizacjach lęków” skupiłam się na doświadczeniach innych osób, zebrałam wywiady, pytając się rozmówców co wzbudza w nich lęk. Podczas nagrywania odpowiedzi skupiłam się na dłoniach – lęk jest czymś wstydliwym, moi rozmówcy w sposób wyuczony starali się więc ukryć emocje jakie wywoływało opowiadanie o nim; kontrolowali swoją postawę i mowę ciała, zazwyczaj jednak nie byli w stanie zapanować nad ruchem dłoni, które zdradzały silne emocje.

Na podstawie odpowiedzi, które dostałam, stworzyłam wizualizacje lęków. Kolejnym krokiem było stworzenie rękawicy z czujnikami dotyku. Osoba oglądająca instalacje, dotykając mojej dłoni może odtworzyć nagrania symbolizujące lęki konkretnych osób. Czujniki zostały umieszczone w takich miejscach, by prowokować połączenie mojej dłoni i dłoni widza odpowiadające temu jak dłonie układali autorzy lęków.

Celem projektu jest symboliczna akceptacja lęku jako czegoś co jest dla nas naturalne i czego wszyscy doświadczamy.