Jan Skarboń, Radio

Koncepcja: Instalacja stanowi interaktywny system wizualizacji fal radiowych, wykorzystujący algorytmy uczenia maszynowego do interpretacji widma elektromagnetycznego. Projekt bada relację między audialnym szumem informacyjnym a jego wizualną reprezentacją, traktując sygnał radiowy jako generator entropii dla sieci neuronowej.

Proces Przetwarzania Sygnału (DSP) Sercem układu jest odbiornik radiowy pełniący funkcję fizycznego interfejsu. Surowe dane audio poddawane są procesowi cyfrowego przetwarzania sygnału w czasie rzeczywistym:

1. Analiza Widmowa: Krótkie fragmenty sygnału wejściowego są transformowane z domeny czasu do domeny częstotliwości przy użyciu szybkiej transformaty Fouriera (FFT).
2. Mapowanie i Normalizacja: Dominujące częstotliwości są mapowane na zdefiniowaną paletę barw, a ich wartości podlegają normalizacji.
3. Generacja Tekstury: Proces jest iterowany 40 000 razy, co pozwala na skonstruowanie macierzy pikseli o wymiarach 200×200. Powstały w ten sposób obraz (szum bazowy) stanowi bezpośrednią, wizualną reprezentację aktualnie odbieranych fal radiowych.

Interpretacja Neuronowa: Wygenerowana tekstura „radiowa” służy jako tensor wejściowy (szum) dla generatywnej sieci neuronowej. Model AI nie generuje obrazu od zera, lecz dokonuje reinterpretacji dostarczonego wzorca szumu, nadając mu nowe, złożone formy wizualne.

Interakcja: Użytkownik manipuluje za pomocą analogowego pokrętła strojeniem częstotliwości. Zmiana charakterystyki sygnału wejściowego (biały szum, audycja słowna, muzyka) drastycznie wpływa na strukturę szumu bazowego, co z kolei wymusza na sieci neuronowej odmienną interpretację wizualną. Wynikiem końcowym jest dynamiczny dyptyk: surowy szum cyfrowy zestawiony z jego artystyczną interpretacją przez AI.

Zaprojektuj obiekt, instalację lub jej część wykorzystując przedmiot codziennego użytku.
Wybierz taki, którego cechy i budowa pozwalają na wykorzystanie jego elementów w charakterze interfejsu. Wykorzystaj części przedmiotu tak, aby posługując się nimi nie zmieniać podstawowego mechanizmu ich działania ani zbytnio nie wpływać na już zaprojektowaną ergonomię.
Wybrany samodzielnie problem, idea posłużą do zmiany działania i nadanego pierwotnie sensu przedmiotu. Jego szczególne i istotne cechy projektowe zostaną wykorzystane jako podstawowa zasada działania interfejsu. Wynik tego działania nie musi mieć jednak związku z tym, do czego przedmiot pierwotnie został zaprojektowany. Posłuż się dostępnymi elementami jak Arduino, czujniki, stworzone przez siebie mechanizmy. Interfejs może zmieniać działanie samego przedmiotu jak też pozwalać na sterowanie innymi mediami.