Natalia Bobilewicz, Bliźniaki

Od zawsze nurtowało mnie zagadnienie bliźniaków oraz fascynował mnie sposób, w jaki funkcjonują ich mózgi. Zastanawiam się, jak można wykorzystać ich podobieństwa oraz czym dokładnie różnią się od siebie. Dzięki temu, że mam bliźniaczkę, mogłam zdobyć częściowe odpowiedzi na te pytania z własnego doświadczenia.

Bliźniaki, zwłaszcza do około dwunastego roku życia, są traktowane jako jedna jednostka. Zawsze są razem, uczestniczą w tych samych zajęciach dodatkowych i są pouczane równocześnie. Takie podejście sprawia, że wypracowuje się u nich system odpowiedzialności grupowej, ale niestety jednocześnie pojawia się również poczucie braku indywidualnej tożsamości, gdyż są traktowane jako „wy” zamiast „ty”.

Niezwykłą cechą bliźniaków jest ich zdolność do porozumiewania się bez słów. Posiadają swój własny język, który jest zrozumiały tylko dla nich. W ich umysłach zachodzą identyczne procesy myślowe, tworząc pewnego rodzaju wspólną sferę intelektualną.

Na początku mojego projektu planowałem skupić się na stworzeniu fikcyjnej postaci, będącej swoistym „bliźniakiem pośrednim” między mną a moją siostrą.

Jednak po pewnym czasie zdałem sobie sprawę, że bardziej interesuje mnie skupienie się na własnym odbiciu w pewnego rodzaju lustrze, aby większa liczba osób mogła się utożsamić z tematyką tej instalacji.

W mojej pracy postanowiłam zgłębić kilka zagadnień związanych z tematyką bliźniaków, takich jak zaburzenia tożsamości, poczucie grupowej tożsamości, unikalny język, zaburzenia wspomnień oraz podobieństwa w procesach myślowych.

Aby lepiej zrozumieć różnice między nami w sposobie myślenia, przeprowadziłam szereg testów zarówno na sobie, jak i na mojej siostrze. Analizując wyniki, byliśmy w stanie dostrzec subtelne różnice, które istnieją pomiędzy naszymi umysłami.

Wykorzystałam program TouchDesigner do stworzenia trzech zniekształceń obrazu, przypominających krzywe lustro, jednak jeśli odpowiednio ustawi się twarz, można dostrzec proporcje rzeczywistej twarzy. Nie jest to dokładne odwzorowanie wizerunku widza. Zastosowane zmiany w obrazie mają na celu wywołanie w widzu uczucia zobaczenia samego siebie, ale jednocześnie poczucie niepełnej tożsamości. Dzięki temu osoby nieposiadające bliźniaka mogą sobie wyobrazić, że stoi przed nimi właśnie to drugie „ja”.