Zofia Kalemba, Dzisiaj podróżujemy razem

Realizacja polega na próbie wygenerowanie rozmowy na podstawie sczytywania pulsu dwóch osób. Działanie jednego czujnika odpowiadałoby za generowanie treści w formie pisanej, natomiast drugiego w formie audio. Wykorzystanie dwóch różnych mediów jest tutaj kluczowe ze względu na budowanie się / doszukiwanie znaczeń w zależności od kontekstu. Forma pisemna w moim założeniu rządzi się innymi prawami niż wypowiedź audialna.
Projekt jest dla mnie pretekstem do zastanowienia się nad tematem budowania bliskości. Dwie osoby podłączone do czujników pulsu, zostałyby zanurzone w rozmowie budującej lub unikającej poczucia bliskości w zależności od interpretacji tekstu.

Ich puls przyspieszałby lub spowalniał rozmowę a przy tym nadawał nowe konteksty, dlatego mieliby istotny wpływ na przebieg rozmowy, która działaby się poza nimi a nawet wbrew nim. Poprzez mój projekt chciałabym zadać pytanie dotyczące budującej się intymności, jej początku, gdzie znajduje się moment, w którym przestrzeń zaczyna kreować się między osobami jako intymna, bez ich bezpośredniego kontaktu. Czy osadzenie nieznajomych ludzi w tej samej sytuacji jest sposobem na zbudowanie pomiędzy nimi specyficznej formy bliskości, czy interpretacja wygenerowanego tekstu wpłynie na ich poczucie tworzącej się relacji między nimi lub poza nimi?