Wystawa on-line-no-limit 2.0

W tym roku wirtualny świat otaczał nas zewsząd. Światło monitora konkurowało ze słonecznym, a szara, chłodna i ciemna przestrzeń sieci przelewała się do naszej rzeczywistości. W domach jeszcze bardziej niż rok temu trzymał nas COVID. Jakby tego było mało, rzeczywistość nie pozwalała nam o sobie zapomnieć, często pokazując sytuacje budzące większą grozę niż najsilniejszy boss w grach komputerowych. Mogliśmy się zastanawiać, czy nadszedł już koniec? Czy nasza izolacja będzie się tylko pogłębiać? Jak znaleźć dla siebie miejsce w tym ciągłym „pomiędzy”? Jak uciec od jakiejkolwiek formy fundamentalizmu? W tych dziwnych czasach zdalne wystawy, spotkania, wernisaże, ale także nauczanie stały się dla nas codziennością. Jeszcze dobitniej niż rok temu, okazało się, że jesteśmy w stanie zorganizować sobie tę wirtualną przestrzeń…Pytanie, na jak długo i jakim kosztem?

W przypadku Pracowni Archisfery działającej pod opieką prof. Grzegorza Bilińskiego możemy zapoznać się z działaniami skupionymi wokół dwóch obszarów: „Przestrzeni Osobistej” i „Obraz o mieście, czyli miasto bez obrazy”. Ważnym wątkiem obecnym w tegorocznych działaniach pracowni były zagadnienia dotyczące naszej najbliższej przestrzeni. Jak miejsce, które nas otacza, wpływa na nasze ciało? Jaki wpływ ma to, co nas otacza na nasze zachowanie, ale także na naszą percepcję? Co składa się na nasze otoczenie? Jakie dźwięki? Zapachy? Kolory? A może fantazje i wyobrażenia?

W Pracowni Animacji prowadzonej przez dr Marcina Pazerę studenci poznają różnego rodzaju technik kreowania ruchomego obrazu oraz konstrukcji animowanych utworów audiowizualnych. Tegoroczne realizacje to zarówno propozycje sformułowane w paradygmacie kina jak i interaktywne przestrzenie zdarzeń wirtualnych zrealizowane w oparciu o dynamicznie rozwijające się silniki gier komputerowych czasu rzeczywistego (game engine). Studenckie utwory stają się pretekstem do poruszenia istotnych kwestii egzystencjalnych jak i stanowią źródło kreacji nieistniejących, onirycznych światów, w których często rozpoznać możemy przekształcone odbicie rzeczywistości. Utwory zabierają nas w podróż, która ma zarazem aspekt estetyczny i filozoficzny.

Kolejnymi miejscami, do których możemy zajrzeć zwiedzając naszą wystawę jest Pracownia Sztuki Pojęciowej oraz przedmiot Artykulacja Dzieła Sztuki, który problemowo powiązany jest z Pracownią. Prowadzone są one przez prof. Artura Tajbera. Jednym z działań kontynuowanych w tym roku były „Zeszyty” – publikacje współtworzone przez studentów, studentki, pracowników Wydziału, które odwołują się do sztuki konceptualnej, neoawangardowej, ale także poezji konkretnej. Pracownia Sztuki Pojęciowej prowokuje do poszukiwania form polisensorycznych jako środka ekspresji w sztuce, odwołując się do lingwistyki, teorii czy semantyki.

Pracownią Sztuki Performance opiekuje się dr hab. Arti Grabowski. W mijającym roku studenci mogli wybrać kilka tematów do realizacji: m.in. metr kwadratowy lub sześcienny, stan skupienia, stan zawieszenia, redukcja do absurdu, czy też w kolejnym semestrze stworzenia tytułów nieistniejących dzieł sztuki. Wśród propozycji znalazły się m.in. „Szorstkie, przyjemne, zafajdane”, „Światła znaczą ciemność”, „Para na parze”, „Materiał jak język”. Ważnym elementem działania były także zasady postawione studentkom i studentom dotyczące czasu realizacji działania, ale także braku narzucone medium, w jakim miała powstać praca. W wyniku, czego powstały prace osobiste, sensualne, ale także mocno osadzone we współczesnej rzeczywistości. Ciekawym zabiegiem wykorzystanym w tegorocznych działaniach pracowni, było odwołanie się do idei nieistniejących dzieł sztuki. Tym samym prace przygotowane przez artystki i artystów odwołują się do wielu ważnych pytań stawianych przez klasyków sztuki konceptualnej i eksperymentalnej. Na ile perspektywa fikcji pozwala nam lepiej zrozumieć rzeczywistość? W jakim stopniu oszczędność formy wpływa na intertekstualność dzieła?

W Pracowni Transmediów dr Mariusza Sołtysika, co roku studenci mierzą się z innym zagadnieniem, które z warstwy lingwistycznej przenoszą do sfery wizualnej. W tym roku takim pojęciem była „synestezja”, oznacza ona stan lub zdolność nietypowego odbioru rzeczywistości, np. czucia kolorów, widzenia dźwięków. Może wydawać się, że jest to zjawisko typowo literackie, fantastyczne, jednak jest ona autentycznym zjawiskiem, które stało się punktem wyjścia do powstałych w pracowni prac i działań. W tym roku również w Pracownia Transmediów miała miejsce Antykonferencja, czyli działanie polegające na oddaniu studentom tematu działań. Ciekawym wątkiem podjętym również w pracowni była artystyczna refleksja na temat demonologii słowiańskiej.

Galeria Dydaktyczna, działająca pod opieką dr Romana Dziadkiewicza zajmuje się artystyczną refleksją wokół zagadnień związanych z wystawiennictwem. Za sprawą zjawiska, jakim była krytyka instytucjonalna wiemy, że white cube nie jest przestrzenią „niewinną”. Dla nas z dzisiejszej perspektywy jego uwikłanie w relacje różnych form władzy jest oczywiste, ale także wiemy, że nie jest on jedyną przestrzenią i narzędziem do pokazywania sztuki. Echem tych zagadnień, były także działania podjęte przez studentki i studentów działających w ramach Pracowni Dydaktycznej. Jak i na jakich zasadach wchodzić w dialog z instytucją? Jak w jej ramach może odnaleźć się sztuka intermedialna? W jaki sposób młodzi artyści mogą odnosić się do zastanej sytuacji wystawienniczej? To tylko niektóre z pytań, które podjęła w tym roku Pracownia Dydaktyczna.

Ostatnim punktem zwiedzania naszej wystawy jest prowadzona przez dr hab. Marię Pyrlik w ramach Katedry Metod Sztuki Intermedialnych, Rejestracja i Przetwarzanie. Istotnym działaniem podjętym w tym roku było zagadnienie autoportretu. Ten pozornie prosty i oczywisty temat, stał się jednak dla wielu studentów zagadnieniem prowokującym i zmuszającym do pogłębienia refleksji, nie tylko na swój temat, ale i własnej relacji z zastaną sytuacją i otoczeniem.

Przyglądając się tegorocznym działaniom, można zauważyć w nich wspólny mianownik. Nie jest on jednak czymś dominującym, rzutującym na nasz odbiór poszczególnych, indywidualnych prac. Stają się one tym samym wyrazem problemów trawiących młode pokolenie twórców, z drugiej obszarem budowania przez nich własnej podmiotowości artystycznej. [txt: Marta Kudelska]

Materiał wideo jest syntetycznym wyborem prac studenckich powstałych w roku akademickim 2020/2021. Utwór  powstał na potrzeby przeglądu senackiego i składa się z dwuminutowych filmów prezentujących działania i realizacje powstałe w pracowniach i przedmiotach zgromadzonych w trzech katedrach na Wydziale Intermediów ASP w Krakowie. Prezentujemy: Pracownię Sztuki Pojęciowej – prof. Artura Tajbera, Pracownię Sztuki Performance – dr hab. Artiego Grabowskirgo,

Pracownię Interakcji Medialnych – dr Mariusza Fronta, Pracownię Animacji – dr Marcina Pazery, Pracownię Transmediów – dr Mariusza Sołtysika, Pracownię Archisfery – dr hab. Grzegorza Bilińskiego, Pracownię Audiosfery – prof. Marka Chołoniewskiego, Rejestrację i przetwarzanie – dr hab. Marii Pyrlik, Galerię dydaktyczną – dr Romana Dziadkiewicza. Większość powstałych prac można zobaczyć na stronach pracowni do których kierujemy powyżej.