Nela Tąta, Obsesja – odbicia – powtórz

Zawsze się bałam. Bałam się upaść na środku drogi, gdy przechodzę nie po przejściu dla pieszych. Wysokości. Przejechania przechodnia jako świeży kierowca. Kamer. Wystąpień wideo. Potrzeba prowokacji. Podpuchy działały na mnie, by te lęki przełamać. W liceum mój nauczyciel polskiego podpuścił mnie, by wejść na kopułę watykańską. Po prostu, bo muszę to zobaczyć, przeżyć. Przeżyłam. Jeżdżę autem. Studiami sama się podpuściłam. Chciałam w sobie coś przełamać. Zawsze byłam wizualna, ale nikt mi nigdy nie pokazał drogi, jak wizualność można budować własnym ciałem. Samym sobą. Podpuszczałam siebie, robiąc prace o traumie, bo myślałam, że mi ulży. Sama zaczęłam stawać przed kamerą, z własnej podpuchy.

Sam proces sitodruku jest bardzo performatywny, moim zdaniem. Szczególnie, gdy robię większe formaty na tkaninach. Szybkie przesuwanie tkaniny, przeciskanie farby przez sito, powtórz. Do oporu. Szybko, farba schnie. Lubię wir pracowni. Obsesja. Lubię smród chemii i ubrudzone ręce w farbie, firmowy manicure na koszt produkcji. Lubię czuć, że robię.
A performance po prostu się robi. I Ty jesteś wyczekiwanym efektem. Chcę sama reprezentować ten efekt.
Kalki tatuażu i kalki do sita. Odbij, wybij, powtórz.

Kiedyś nawet lubiłam ten stan ciężkości gdzieś głęboko w sobie. Gdy przytłaczał, wypluwałam wszystko na płótno. Później to nie starczało. Kamień tylko rósł, a ja nie nadążałam ze skuwaniem. W pewnym momencie życia, gdy tyle się mówiło o własnej beznadziei, jedynym wyjściem z niej jest zmienić narrację. Tatuaż dał mi siłę. Pokazał autonomię. Pokazał, że mogę mieć ją mimo sprzecznych opinii.
Więcej życia spędziłam w pracy z klientem. Ona też jest bardzo performatywna. Skrypt jest ten sam. Głos ci się zmienia na nieco wyższy, nieco nad- wszystko; nadmiły, nadgorliwy, nadwkurwiający. W okresie świątecznym przesłuchasz pięć piosenek w dwunastu różnych wykonaniach najpopularniejszych gwiazd pop, chyba że zwolnisz się przed. Wiele myśli uwalnia się z ciebie, które mają upust tylko w zaciszu zaplecza. Nosisz ciężkie kartony, wieszaki na całości swoich rąk do łokcia. Głównie udajesz.