Alicja Sędzikowska, Wspólnota – od idei do opresji

Do swojego performance’u zaprosiłam grupę osób, które miały za zadanie mnie obmywać. Poleciłam, aby robiły to możliwie najwolniej, skupiając się na każdym detalu. Istotna była moja bierność, bezwład i minimalny opór. Działanie rozpoczyna się, gdy leżę bezwładna na Łąkach Nowohuckich. Po chwili cztery osoby podnoszą mnie i zanoszą do różowego basenu wypełnionego mlekiem. Każda moja reakcja, próba wykonania ruchu jest pacyfikowana mocniejszym zanurzeniem w cieczy. Mleko jest bardzo chłodne, od pewnego momentu trzęsę się mimowolnie z zimna.

Długo pracowałam z osobami obmywającymi nad wypracowaniem odpowiedniego dotyku. Chciałam uniknąć skojarzeń z seksualnością, miał on był stanowczy, ale nie brutalny. Wyobrażaliśmy sobie, że osoby, które mnie myją robią to w najlepszej wierze. Ich zdaniem, przywracały mnie na łono społeczeństwa. Stąd też próba subtelności i delikatności w ruchach. Wszelki opór jednak miał być karany poprzez głębsze zanurzenie.

Wybór miejsca oraz różowego basenu jako rekwizytu opierał się z jednej strony na funkcji wizualnego kontrastu z pierwszym działaniem, a z drugiej na funkcji czysto symbolicznej. Zależało mi, żeby obmywanie kojarzyło się z czymś nienaturalnym, syntetycznym. Czułam, że siłowe umieszczenie mnie wewnątrz elementu tak niepasującego do tła – różowy, kampowy basenik wrzucony w naturalne środowisko – może podkreślić opresję zewnętrzną.