Alicja Szpila, Zacisze

Proces twórczy od zawsze był dla mnie eksploracją tego, co niepoznane. Podróżą ku „centrum pogranicza”, krainie gdzie moja wyobraźnia, ciało i umysł stanowiły niepodzielną całość, a granice między światem wewnętrznym i zewnętrznym subtelnie ze sobą korespondowały. Fascynowały i transformowały mnie niezbadane ścieżki, którymi się poruszałam, gdyż zawsze doprowadzały do miejsc, które wymagały mojej uwagi, a dzięki którym mogłam dopełnić pewien cykl i przejść w kolejną podróż. Początki powstawania „Zacisza” splatają się ze świadomym przyglądnięciem się własnemu procesowi twórczemu, co zaowocowało powołaniem autorskiej metody sztuki, którą nazwałam „podróżą po własnej autentyczności”.

Metoda stanowi rodzaj tańca ruchu i bezruchu, których swobodny przepływ łączy każdy z etapów opartych na „falach tworzenia” – okresach „płodnych”, poprzedzonych czasem bez tworzenia, lub tworzenia bez celu. To czas na bezkrytyczną obserwację i łączenie rzeczywistości. To medytacja nad zebranymi doświadczeniami i świadome przetwarzanie ich przez ciało, z pytaniem „Co mi to robi?”, „Jak się czuję?”. Finalizacje stanowi psychofizyczne przeniesienie się w inny kontekst. Pozwala to wyklarować opowieść na „tu i teraz”, oraz powiązane z nią wrażenia, aby przy osłabionym umyśle analitycznym na rzecz wzmocnionej intuicji, móc „na fali” tworzyć i konkretyzować. To jednocześnie czas wyjścia w teren, polowań i rejestracji przy użyciu aparatu. Na dalszym etapie medium staje się źródłem eksperymentów, przenoszenia i łączenia kontekstów, zabawy z zebranymi materiałami, których głównym elementem jest dla mnie fotografia. To spotkanie analizy z intuicją, ciała z umysłem, które zmierza do zapewnienia struktury dla planowanego działania i wyboru adekwatnego środka przekazu.

Praca „Zacisze” wpisuje się w kartografie moich podróży po własnej autentyczności. Jako artystkę interesuje mnie relacja między postrzeganiem świata, a strukturą dzieła artystycznego. W tym projekcie skupiam się na kwestii tworzenia dla siebie, przy jednoczesnym zaproszeniu innych do uważnego współbycia w wykreowanej opowieści i przestrzeni.