Mateusz Szumiec – Samostanowienie

Inspiracją dla mojej pracy jest idea panoptykonu jako modelu kontroli opartej na permanentnej obserwacji oraz refleksje Emila Ciorana dotyczące ograniczeń ludzkiej wolności i sprawczości. Interesuje mnie moment, w którym staję się jednocześnie obserwowanym obiektem i własnym obserwatorem, zamkniętym w pętli autoanalizy i ekspozycji.

Założenia performance polegały na mojej długotrwałej obecności w półkolistej, przezroczystej strukturze, która fizycznie oddziela mnie od widowni. W mojej konstrukcji widzę wyłącznie własne odbicie w lustrze weneckim, podczas gdy odbiorcy mają do mnie pełen wizualny dostęp. Kamera transmituje na żywo obraz z wnętrza konstrukcji i wyświetla moją sylwetkę na półprzezroczystym ekranie, który w trakcie zostaje podjęty procesowi degradacji. Wydziergany fragment ekranu zawiązany jest na nawijarce, która pruje go. W ręku trzymam czujnik drgań, który reagując na moje ruchy przyspiesza tempo prucia dzianiny.

Projektu nie udało mi się zrealizować w pełni jego założeń i konceptu. Niemniej dziękuję przede wszystkim za wsparcie ze strony wykonawczej mojemu tacie, bo bez niego instalacja nie spełniała swojego zadania tak dobrze.