Julia Drabik, W moim ogrodzie

Tytułowy ogród jest miejscem, gdzie człowiek ani bezwiednie nie podlega naturze, ani nad nią nie dominuje, podporządkowując ją swym celom. W tej przestrzeni spotyka się zarówno natura, jak i sztuka, świadome z nieświadomym, jednostkowe ze zbiorowym, wewnętrzne z zewnętrznym. Pojęcie ogrodu eksploruję na dwóch poziomach.
Pierwszym z nich jest nasza relacja z otaczającą nas naturą – eksploracja świata zmysłów, wszystkiego co możemy zobaczyć, dotknąć, powąchać, poczuć. To zewnętrze, w którym próbujemy urządzić swoją własną przestrzeń, wybierając to, czego potrzebujemy, czego pragniemy, w co wierzymy. Każdy krok w tym ogrodzie jest balansowaniem między tym, na co mamy wpływ a tym, co na zawsze pozostaje dzikie i nieokiełznane.

Drugim wymiarem jest świat wewnętrzny – nasz psychiczny krajobraz. To przestrzeń, w której kwitnie zarówno to, co zasiało się samo, jak i to, co świadomie zasialiśmy. Myśli, emocje, wspomnienia, przekonania, wierzenia – wszystko to stanowi nasz wewnętrzny ogród, który rozwija się pod wpływem czasu i doświadczeń. Czerpiemy z obu tych rzeczywistości – zewnętrznej i wewnętrznej – a one przenikają się wzajemnie, tworząc nierozerwalną całość. Pragnąc przedstawić cykl zmian, tych zachodzących w przyrodzie i w nas, sięgam do pojęcia wędrówki, jako procesu poznawania i doświadczania w czasie i w zmieniających się przestrzeniach.

Prowadzi ona przez sześć stacji symbolizujących pory roku, gdzie każda z nich niesie inne jakości i stawia przed nami inne pytania – o to, co w nas dojrzewa, co potrzebuje troski, a co powinno odejść, by zrobić miejsce nowemu. Jednak całemu procesowi towarzyszy aura tajemnicy, gdzie to co płynne i dzikie, zawsze pozostawia sobie miejsce na nieokreśloność i żywiołowość. Ogród możemy poznawać bez końca, i nigdy nie odsłoni on nam w pełni swojej tajemnicy. Ona zaś jest kluczem żywotności.