Dominik Setlak – Fontanna della Gioventù

W warstwie merytorycznej [praca] skupia się ona na wielowątkowym ujęciu tematu wspomnienia, którego manifestacją wizualną jest efekt podobny do powidoku (dalej określany jako powidok lub „powidok cyfrowy”) w kontekście jego świadomości indywidualnej i zbiorowej. Oczywistym jest fakt, że podjęcie tak szerokich rozważań filozoficznych i psychologicznych dotyczących fundamentalnych kwestii, oraz odwołanie się i rozważanie ich w kontekście wszystkich powstałych nurtów jest działaniem karkołomnym i niemożliwym na etapie pracy licencjackiej, której zadaniem jest opis działania artystycznego. Poniższy tekst należy więc traktować jako syntezę, strumień świadomości oparty o habitat3 jaki reprezentuję, zatem w przypadku powołania się na niektóre tezy lub koncepcje takie jak: Platońska Jaskinia czy trójpodział Zygmunta Freuda, jestem w pełni świadomy, sprzeczności jakie mogą wynikać z indywidualnego i irracjonalnego podejmowania tematu.

Pierwszym opisywanym elementem jest fizyczna reprezentacja transmedialnej narracji związanej ze wspomnieniem, pamięcią i kwestią świadomości. Swoją pracę nad fontanną młodości rozpocząłem od analizy wspomnienia z dzieciństwa związanego z podtopieniem w sztucznym, dekoracyjnym oczku wodnym utworzonym na Rynku Podgórskim w Krakowie. Owe wydarzenie w rozpoczęciu tej narracji stało się automitologiczną genezą moich związków z żywiołem wody. […] Inspirując się architektonicznym kształtem sadzawki, a także docelową symboliką opartą o nieskończoność, zdecydowałem się na prosty gest związany z prze- 4 Wydarzenie stało się wspomnieniem, a fontanna będąca materialnym świadkiem wydarzenia została poddana rozbiórce. 5 Dokumentacja obiektu (fotografie). Strona $6 cięciem jednej z krawędzi fontanny o owalnym rzucie i obrócenie jej o 180 stopni. W ten sposób otrzymałem figurę przestrzenną – Wstęgę Möbiusa.

Odwołując się do wcześniej opisanego elementu Wstęgi Möbiusa, a także fontanny jako reprezentacji opisanej w Manifeście odnajdujemy powidok – transformację kształtu ludzkiego w obraz, cień jako reaktywną indywidualność. Reprezentacja i symbol staje się pretekstem dla przywołania wspomnienia w innej czasoprzestrzeni. Widz wchodzący w przestrzeń zespoloną ze wstęgą jest natychmiast skanowany i poddany obserwacji. W jej wyniku (obserwacji przez urządzenie) powstały obraz (powidok cyfrowy) uzyskuje konkretny lecz zmieniony kształt. Stanowi on reprezentację obrazu widza w wirtualnej przestrzeni. Kreowany w czasie rzeczywistym awatar będący aktywną i mglistą chmurą punktów zachowuje się jak cień, jednak w przeciwieństwie do niego nie jest wynikiem fizycznych zjawisk związanych ze światłem, ale realnym nowym obrazem umieszczonym w cyfrowej przestrzeni.

(fragmenty tekstów pochodzą z pisemnej pracy licencjackiej)