Łukasz Kalfas – Pokój

Swoją przestrzeń intymną zdefiniowałem jako coś, czego nikt nie jest w stanie zobaczyć, coś, czego ja sam jeszcze nie odkryłem. Są to głównie schematy w moim umyśle, których sam nie jestem w większości świadomy. Moją pracę potraktowałem jako próbę ekspozycji zajrzenia w głąb siebie. Próba ta trwa i będzie trwać, dlatego praca jest ciągła i bez określonego finału.

Następny etap polegał na kolekcji moich rzeczy z dzieciństwa. Szczególną uwagę zwróciłem na rysunki, laurki i listy do Mikołaja. Wykorzystałem również zdjęcia, zakrywając w nich elementy, które wywołały we mnie dużo emocji. Moim docelowym założeniem było zbudowanie konstrukcji imitującej ściany, które później pomalowałbym na różowo i udekorował znaleziskami. Chciałem również zawrzeć elementy dotyczące seksualności i cielesności, jednakże zrezygnowałem z nich, utrzymując dziecinny charakter pracy.

Dziełem miał być sam w sobie performance, który później przemienił się w 6 minutowe wideo. Zawarłem w nim rozmowę samego ze sobą, której nikt oprócz mnie nie mógł odczytać.

Różowy kolor konstrukcji oraz obecność konkretnych lalek z listów do Mikołaja nawiązują do krytyki, z jaką spotykałem się ze strony rodziny. Finalnie stworzyłem przestrzeń, której jako dziecko potrzebowałem, aby czuć się bezpiecznie.