Nikola Skopowska, Czy możemy porozmawiać?

Poszukując tematu pracy dyplomowej, przesiadywałam godzinami w lokalnej kawiarni i obserwowałam pojawiające się tam osoby. Niejednokrotnie wchodziłam w rozmowy z osobami, które opowiadały mi o swoich doświadczeniach, problemach, tematach aktualnych. Rozmawiając, często zauważałam przewijające się problemy, wynikające z problemów z komunikacją. Wtedy też pojawił się temat porozumienia między pokoleniami, który jest mi szczególnie bliski ze względu na doświadczenie w pracy z dziećmi. Zagłębiając się w publikacje poświęcone tematyce komunikacji międzypokoleniowej, znalazłam wiele wątków dotyczących tego, jak poważnym problemem jest niska satysfakcja z dialogu międzypokoleniowego oraz prób znalezienia rozwiązania na ten problem. Po zagłębieniu się w te publikacje zauważyłam wskazanie funkcji moderatora rozmowy jako czynnika wspierającego dialog. By stworzyć moderatora, który faktycznie będzie wspierał dialog, stworzyłam ankietę, dzięki której mogłam wyodrębnić obszary, które w rozmowie wymagają największego wsparcia moderacyjnego.

Początkowo w mojej pracy moderator miał przyjąć formę aplikacji, ale ostatecznie nie zdecydowałam się na takie rozwiązanie. Aplikacja okazała się zarówno elementem niepraktycznym ze względu na wysokie koszty jej przygotowania i brak dofinansowania na jej realizację oraz obawę przed odbiorem tej formy przez najstarszą grupę wiekową. Na początku stycznia rozpoczęłam pracę nad tworzeniem moderatora w postaci gry karcianej. Podobnie, jak we wcześniejszych założeniach do aplikacji, miała ona etapami miała etapami ona przeprowadzać osoby, przez doświadczenie rozmowy. Osoby, które konsultowały tę pracę, wskazały papierowy wskazały papierowy prototyp jako bardziej przystępny i prosty w użytkowaniu. Karty stanowiły pretekst do wyjścia z rozmową do przestrzeni, która zainspirowała tę pracę – kawiarni.

Jednak stworzenie moderatora nie było jedynym założeniem mojej pracy. Jest to element szerzej tworzonej przestrzeni komunikacyjnej, która ma zachęcać odbiorców do podjęcia dyskusji. Wszystkie elementy, które są przedstawiane w przestrzeni: instrukcja, diagramy, słownik, elementy graficzne, karty, jak i sposób przygotowania przestrzeni (światło, układ, rozmieszczenie prac) oraz wybór miejsca, w którym znaduje się praca, mają być zachętą dla odbiorcy do wejścia w dialog międzypokoleniowym.
Na prezentację pracy został wybrany Klub Kazimierz (Krakowska 13/17, 31-062 Kraków), który jest istotnym elementem pracy. Miejsce to skupia przy sobie wiele społeczności z różnych grup wiekowych, co jest idealnym pretekstem do zachęcenia osób do tworzenia nowych relacji. Rozmowy, które odbywają się w przygotowanej do tego przestrzeni, stają się sytuacją artystyczną, tworząc nienamacalną przestrzeń komunikacji.