Bernard Śmiałek – Telewizja – powrót do przyszłości

Projekt jest kontynuacją własnych poszukiwań (AI, generatywność, streaming, praktyka operatorska w różnych projektach), które zestawione razem tworzą kolaż / mozaikę czasem sprzecznych, kontrastujących ze sobą sekwencji i sposobów pokazywania świata. Projekt zainspirowany jest także prognozą Japońskiego Ministerstwa Nauki i Technologii, która zakłada iż VR i AR staną się powszechnym narzędziem codziennego użytku i w sposób znaczący wpłyną na nasze życie. Kolejną inspiracją mojego projektu są współcześnie realizowane streamingi, które w sposób znaczący zyskują popularność m.in. na platformie twich. Projekt odpowiada także na aktualne wyzwania związane z izolacją i telewizją przyszłości jako oddolnych praktyk tworzenia i dystrybuowania treści.

Do przeprowadzenia streamingu live już nie potrzeba skomplikowanej aparatury do nadawania sygnału ani obszernych ekip telewizyjnych, a wystarczy zaledwie smartfon czy komputer. Przez co możliwość transmisji stała się dostępna dla każdego. Ta zmiana zdecydowanie wpłynęła na oddolne i mniej sformalizowane struktury medialne jak i społeczność internetową. Wraz z powstaniem serwisów internetowych umożliwiające realizację wideo strumieniowego (takich jak np Twitch), zyskuje możliwość stymulowanie dialogu pomiędzy publicznością i autorem. Za pośrednictwem komentarzy na żywo widzowie mają wpływ na dostarczaną treść. Podsumowując, monopol realizowany przez telewizje tradycyjne został złamany i obecnie każdy może transmitować i udostępniać treści do sieci. 

Najdoskonalszym narzędziem twórczym na świecie jest mózg. Wszystko co projektujemy i tworzymy zaczyna się w umyśle. To tu zbieramy dane i miksujemy je ze sobą. Później robimy notatki, szkice, wykonujemy badania, weryfikujemy pomysły, sprawdzamy warunki ich realizacji, możliwości i budżety produkcyjne. Proces twórczy jest długi, żmudny i wpływa na niego wiele czynników. Interesuje mnie możliwość dokładnego odwzorowania wizji artystycznej, o wysokiej szczegółowości wykonania oraz nowe materiały powstające w ramach badań biotechnologicznych w harmonii ekologicznej. W oparciu o współczesne narzędzia i wyniki naukowe snuję wizję świata, w której przygotowane zostaną odpowiednie procedury współpracy pomiędzy artystą a maszyną, których rozwinięcie może wywołać w przyszłości zmianę metod twórczych i produkcji dzieła sztuki, a nawet radykalnie zmienić sposób bycia z innymi osobami.

(fragmenty tekstów pochodzą z pisemnej pracy licencjackiej)