Natan Bolek – Ulica

W mojej pracy dyplomowej chcę przyjrzeć się pewnym relacjom oraz zjawiskom, sięgając przy tym do własnych źródeł i przeżyć. Jest to rodzaj introspekcji, która prowadzi mnie od wątków z mojego okresu nastoletniego aż do refleksji na temat mojej i prawdopodobnie naszej przyszłości. Pochylam się nad zagadnieniami dotyczącymi przenoszenia się aktywności człowieka z rzeczywistości fizycznej do wirtualnej. Robię to biorąc pod uwagę moją perspektywę i położenie w tej migracji. Próbuję pogodzić pewne nostalgiczne tła przeszłości z futurologicznym wypatrywaniem. Pracę dzielę na cztery części, każda z nich jest punktem na osi czasu oraz postępu technologicznego. Staram się zatrzymać i zarysować pewną refleksję dotyczącą motywacji i inspiracji jakie ostatecznie przyczyniają się do powstania pracy artystycznej.

Patrząc w przyszłość dość istotny jest rozwój przestrzeni wirtualnej w kierunku metawersu. Postępujący proces przenoszenia wszelkich sfer funkcjonowania do internetu może dążyć do wykrystalizowania się w formie sieci, interaktywnych światów trójwymiarowych nastawionych na relacje społeczne w rewolucyjnej formule. Dostęp do tych tzw. światów ma zostać zapewniony i umożliwiony przez coraz to bardziej powszechne i łatwe do nabycia gogle VR (wirtualna rzeczywistość) oraz AR (poszerzona rzeczywistość), a także komputery dające niespotykaną dotąd moc obliczeniową czy łącza sieciowe pozwalające na efektywne obracanie się w czasie rzeczywistym w środowisku trójwymiarowym. Jest to z pewnością wcielenie przestrzeni wirtualnej oferujące największą immersję z jaką mieliśmy styczność.

Praca ta jest przestrzenią w wirtualnej rzeczywistości (ang. virtual reality), która zbudowana jest z przedmiotów, znajdujących się bądź funkcjonujących w obszarze mojego bytowania w świecie fizycznym. Decyzja o skorzystaniu z technologii VR jest też dla mnie o tyle istotna, że wydaje się być aktualnie głównym narzędziem mającym służyć immersyjnemu doświadczaniu nowej sfery wirtualnej. Digitalizując więc fizyczne artefakty za pomocą skanów fotogrametrycznych składam i komponuję je w coś w rodzaju chaotycznego, intuicyjnego asamblażu przedstawiającego cyfrową ulicę. W hybrydowej formie łączę symbolikę ulicy, przynależących do pokoju artefaktów, biorąc też pod uwagę sam fakt umiejscowienia jej w wirtualnej przestrzeni trójwymiarowej.

(fragmenty tekstów pochodzą z pisemnej pracy licencjackiej)